موش تا انبارما حفره زده ست
در دفتر اول مثنوی در ابیات سیصدوهفتادوچهار در داستان وزیرجهودی که در جهت تفرقه انداختن بین مسیحیان تلاش می کرد، مثل همیشه مولانا از خود بیخود می شود و نقل داستان را به وادی دیگری می کشاند:
صد هزاران دام و دانه ست ای خدا ما چو مرغان حریص بی نوا
دم به دم ما بسته ی دام توئیم هر یکی گر باز و سیمرغی شویم
می رهانی هر دمی ما را وباز سوی دامی می رویم ای بی نیاز
سپس از اینکه چرا نتیجه اعمال چهل ساله ما ثمر بخش نیست و بیهوده می ماند می گوید مثل آن است که انبار گندمی( گندم همان اعمال ماست) را دایم پر می کنیم ولی هیچ وقت انبار پر نمی شود و دلیلش موشی است که در انبار گندم خانه کرده و گندم جمع شده را می خورد.در واقع مولانا به چیزی اشاره می کند که اعمال چهل ساله ما را به باد می دهد و موش همان نفس طغیان گر است و این موش هر بار فرق دارد گاهی خطاهایی است که دائم تکرار می شوندو گاهی نفس اماره و...
ما درین انبار گندم می کنیم گندم جمع آمده گم می کنیم
می نیندیشیم آخر ما به هوش کین خلل در گندمست از مکر موش
موش تا انبارما حفره زده ست وز فن اش انبار ما ویران شدست
اول ای جان دفع شر موش کن وانگهان در جمع گندم جوش کن
گر نه موشی دزد در انبار ماست گندم اعمال چهل ساله کجاست؟
ریزه ریزه صدق هر روزه چرا جمع می ناید درین انبار ما؟
دیدی که یار چون ز دل ما خبر نداشت