خسته‌تر از آن‌ام
                                                                         كه راه بيفتم
                                                                                  تا برای‌ِ خود چای آماده سازم
آن ‌چنان بيدارم
                        كه می‌بوسمت
                                                و نوازشت مي‌كنم
                                                                و سخنانت را می‌شنوم
                                           

                                            و پس از‌ِ هر جرعه
                                                               با تو سخن می‌گويم
                                                                                          و بيدارتر از آن‌ام
                                                                                                         که چشم بگشايم
                                                

                                                و بخواهم تو را ببينم
                                                                                      و ببينم
                                                                                             كه تو نيستی
                                                                                                                 در كنارم.

 اریش فرید(شاعر معاصر اتریش)

ازسایت سارا شعر

همیشه یکی از هزاران آرزویم این بود که جایی دوراز اینجا باغچه ای داشته باشم پر از بوته های گوجه فرنگی و بادمجان و فلفل و...با مرغی و خروسی و... دار و درختی و...

 این شعر نیما دائم به یادم می آید:

از پس پنجاهی واندی زعمر

نعره بر می آیدم از هر رگی

کاش بودم باز دور از هر کسی

چادری و گوسفندی و سگی

نمی دانم آرزوی من و نیماچقدر بهم نزدیک است اما بالاخره آرزوی من رنگ واقعیت به خود گرفت و دارم میروم به گوشه ای تا دمی بیاسایم از جار و جنجال های این شهربیمار...

کمتر از یک هفته دیگربه جایی می روم میان جنگل و دریا کنار قله مه آلود کوه و نزددیک تر به خدا.

نمی دانم در آینده چه پیش خواهد آمد اما مهم این است که حالا شادم و امیدوار.

غیر از زندگی که در آنجا شفاف تر و ساده ترست حتی مرگ هم در آن سرزمین بهتر از اینجاست .

حالا می فهمم چرا غزاله علیزاده برای مردن بالای کوه و میان جنگل را انتخاب کرد.

همیشه آرزوی یه جور زندگی دلمو می برده. یعنی فکر میکردم اگه اوضاع فرق میکرد دوست داشتم اونطوری زندگی کنم.  و اونم زندگی در روستا ودمخور بودن با طبیعت بود .گاهی آرزو میکردم زنی سالم،قدرتمند با یه دنیا خنده و آغوشی بازی برای پنج یاشش تا بچه لپ گلی وشیطون وسالم باشم. هر روز قبل از در اومدن خورشید خانم از خواب بیدار بشم و سجاده ام رو باز کنم و از قادر متعال به خاطر تموم چیزای خوبی که بهم داده ممنون باشم و سرم رو روی زمین بذارم وازش از ته دل سپاسگزاری کنم وسجاده ام در بقیه روز زمین و آسمون و باغ و برگ و سنگ  باشه. سجاده ای که هیچوقت بسته نمیشه. بعد هم  تنور را روشن کنم و نون بپزم و به  شوهر عزیز تر از جونم وبچه های نازنینم  نون تازه بدم تا با پنیری که خودم درست کردم نوش جان کنن. بعد برم سراغ باغچه سبز یجاتم وگوجه فرنگی های قرمز کوچولو وتربچه های نقلی بچینم. ظهر اجاقم را روشن کنم هیزم بریزم توش وتا چوبها جرق جرق کنان گر میگیرن ناهارم رو بپزم و تموم تنم بوی دود هیزم بگیره که بهترین عطر دنیاست وهر غروب دم در خونه ام بشینم و گله ای از گوسفندا وبز های زنگوله دار رو که با چوپان خسته به ده برمیگردن ببینم . وشبا زیر نور چراغ گرد سوز به پینه و تاول های تازه  دست مرد زندگیم  که از بیل زدن در زمین گندممون روی دستش نشسته روغن بمالم وبا چشمای مشتاقم از زحمتی که برای من و بچه ها میکشه تشکر کنم. و وقتی بچه های خندون که وجودشون سر شار از زندگیه را با قصه های دختر شاه پریون خوابوندم سرمو رو یه بالش کنار مردم بذارم وبخوابم و به یه چشم بهم زدن خوابم ببره بی هیچ دغدغه ای وندونم دنیا خیلی بزرگتر از چار دیواری خونه منه . وهیچ وقت نفهمم که هر روز چقدر آدم در گوشه گوشه این دنیای بزرگ بیگناه میمیرن وهرگز نتونم احساس یه زن روشنفکر درس خونده  که تنهاست و خونه اش مثل دلش خالیه وتموم زندگیش خلاصه شده در جدال برسر بحث های روشنفکری ودلش خوشه که زندگی میکنه در حالیکه هرگز طعم یه عشق واقعی رو نچشیده رو درک کنم. اگه می تونستیم از خدا بخواهیم که سر نوشت و زندگیمون رو به دست خودمون بسپاره بی هیچ تردیدی این زندگی رو انتخاب میکردم .

غاده السمان