گاهی فکر می کنم هیچ چیز عظیم تر از رنج های انسان نیست ...در برابر آنها خم می شویم و گاهی می شکنیم...رنج های آدمی سهمگین تر از هر سیل و گردبادی است... این رنج ها گریز ناپذیرند مثل یاس، نومیدی، دلتنگی ،احساس گناه وتنهایی... کاش می توانستیم مثل پدر سیذارتا(بودا)خود و فرزندان و عزیزان و حتی کسانی را که نمی شناسیم در برابر آنها حفظ کنیم.داستان سیذارتا را همه شنیده ایم پسر مرد قدرتمند و ثروتمندی بود .

گویا وقتی کودک شیر خواری بوده توسط جادوگری نفرین می شودو به دستور پدربرای پرهیز از نفرین جادوگر تا هیجده سالگی در قصر و دور از مردم پیر و بیمار نگهداری می شود تا فقط سبکباری و شادی را بشناسد و از رنج نصیبی نبرد اما براثر اتفاقی چهره دیگر زندگی یعنی درد و رنج و بیماری و پیری را می بیند و تصمیم می گیرد راه حلی برای آنها بیابد. به کوه و جنگل می رود در رودخانه های پر آب سفر می کند و در نهایت زیر درخت ودا به بیداری می رسد...

 راه حل او برای رنج های انسانی راه دیگری است که اطلاعات من در باره آن بسیار کم است...هر چه می گذرد دل نازک تر می شوم رنج دیگری همان رنج من می شود...در هر حال تحمل گریه یک دوست یا عزیزی را ندارم بند دلم پاره می شودوبه اندازه خود او دلتنگ می شوم... می دانم که این راهش نیست.

 امروز به نرده های ایوان خانه نگاه می کردم نقش سرو خمیده را داشت و بیاد  آوردم  در فرهنگ ما سرو خمیده یا بته جقه نشان صبوری و مقاومت است.سرو در برابر تند باد خم می شود اما نمی شکند...ای کاش همسفر بودا بودم...خوب اگر نمی شود لا اقل یک سرو سبز و بلند و سر فراز بودم...