تو از کدوم دیاری که رنگ حادثه داری . نه دشمنی نه یاری. نه خفته نه بیداری. خزان خاطره داری هوای ابر بهاری. هزار بغض در سینه داری و نمی باری...                                                      

تو از کدوم زمانی که جان پاک جهانی. نه حاضری نه غایب. نه سخت و نه آسانی. همیشه آینه داری اگرچه غرق غباری . همیشه در نظر اما تو پنهانی. تو را چگونه بخوانم تو را چگونه برانم چگونه دوست بدارم تو را نمی دانم...

نه تشنه ای نه سیراب. نه چشمه ای نه گرداب . نه بیصدا نه با صدا. نه بنده ای نه خدا. نه هم ترانه مائی نه از ترانه جدایی. همیشه همسفر اما همیشه تنهایی . تو را چگونه بخوانم تو را چگونه برانم چگونه دوست بدارم تو را نمی دانم...