چنان در قیدِ مهرت پای بندم                   که گویی آهویِ سر درکمندم

                  گهی بر دردِ بی درمان بگریم                  گهی بر حالِ بی سامان بخندم

                  نه مجنونم که دل بردارم از دوست         مده ، گر عاقلی ای خواجه پندم

                  تو هم باز آمدی ناچار و ناکام                   اگر باز آمدی بختِ بلندم

                 سری دارم فدای خاکِ پایت                    گر آسایش رسانی ور گزندم

                 وگر در رنجِ سعدی راحتِ توست            من این بیداد بر خود می پسندم