ابر بهار
باز بی احتیاطی کردم حتما دری، پنجره ای ،روزنی را باز گذاشتم.اون کشیک می کشید و به محض حواس پرتی من اومد داخل. حالا جا خوش کرده و بیرون نمی ره. میدونم اگه بیاد حالا حالاها نمیره .والان اومده . دیگه صدای خنده از خونه ام بیرون نمی ره. همش آه و ناله وبغضه. اگه بمونه دوباره قاطی میکنم. ومطمئنا بمباران دارویی شروع میشه. یکی برای اینکه نذاره قلبم از سینه ام بیاد بیرون . یکی برای اینکه بیهوشم کنه یکی برای اینکه بی اجازه و سر خود تصمیم به رفتن نگیرم. یکی برای اینکه تمام احساسم رو بگیره وبه جای من یه سیب زمینی بنشونه.
چند سال پیش یه داستان از نیما خوندم .خانه ی سریویلی. یه مرد جنگل نشین خوشبخت در کلبه جنگلی اش زندگی میکرد. پرنده ها روی سقف خونه اش آشیونه ساخته بودن و... یه شب توفانی شیطون اومد پشت در خونه اش در زد .سریویلی در رو باز کرد وشیطون داخل شد.جا خوش کرد و نرفت پرنده ها رفتند سیاهی و نکبت جای روشنایی نشست و سریویلی بعد از اون دیگه هیچوقت احساس خوشبختی نکرد...
حالا هم غم که فرزند خلف شیطونه اومده تو خونه من جا خوش کرده ومن از پسش بر نمیام .نمی دونم باید چکار کنم. حیرون و سرگردون موندم. اینجا رو بذارم برم؟ کجا برم ؟ از کجا معلوم که دنبالم نیاد؟ از جنگیدن و فرارخسته شدم. باید تسلیم بشم راه دیگه ای برام نمونده. برم پیش دکتری که خودم بیشتر از اون میفهمم؟ یا نه؟خدایا چکار کنم. بغض دارم دلم میخواد چشمهام بباره. مثل ابر بهار تند و سیل آسا.
ببار ای ابر بهار
با دلوم به هوای زلف یار
دادو بیداد از این روزگار
ماه رودادن به شبهای تار
بر کوه ودشت و هامون ببار
ببار ای ابر بهار با دلوم گریه کن خون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
در شبای تیره چون زلف یار
بهر لیلی چو مجنون ببار
به یاد عاشقای این دیار
دلا خون شو خون ببار
بر کوه ودشت وهامون ببار
به سرخی لبای سرخ یار
به یاد عاشقای این دیار
به داغ عاشقای بی مزار
دیدی که یار چون ز دل ما خبر نداشت