که هزار لاله پوشد پس از این مزار ما را

تنِ ما چرا بسوزی، که خود این گناه کردی

تو که بوسه گاه کردی لب پر شراب ما را

چو نسیمِ آشنایی زکدام سو وزیدی

تو که بی قرار کردی همه لاله زار ما را

ز سرشک نم فشاندم به بنفشه زار دوری

که زبوته ها بچینی گلِ انتظارِ ما را

منم آن شکسته سازی که تو ام نمی نوازی

که فغان کنم زدستی که گسسته تار ما را

زکویر جان سیمین نه گل و نه سبزه روید

دلِ رنگ و بو پسندت چه کند بهار ما را  

سیمین بهبهانی